به گزارش خبرآنلاین روزنامه قدس نوشت: هفته گذشته برگزاری انتخابات هفتمین دوره شوراهای اسلامی شهر و روستا نیز به دو ماه پس از پایان جنگ تحمیلی موکول شد. همه اینها در کنار محدودیتهای ناگزیر جنگ مثل خسارتها و پیامدهای اقتصادی، لغو پروازها و کاهش سفرها، محدودیتهای ارتباطی و… بخشی از زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده و موجب توقف جریان طبیعی زندگی در برخی زمینهها شده است.
جنگ و احتمال ادامه آن حتی در دوران آتشبس، حدود دو ماه است که همه توجهات را به نبرد با دشمن معطوف کرده و مردم نیز در سنگر خیابان، دفاع از ایران اسلامی را در جبهه داخلی برعهده دارند. اما تداوم این حضور، مستلزم تداوم جریان زندگی و امید به آینده است.
در میانه جنگ وجودی نمیتوان تداوم زندگی را به پایان جنگ و وقتی نامعلوم موکول کرد؛ همان طور که دولت دستورالعملهایی را برای استمرار خدمات ضروری با بخشی از ظرفیت حضوری و استفاده از نیروهای دولتی بهصورت دورکاری ابلاغ کرده و اختیاراتی نیز متناسب با شرایط استانها داده تا با تداوم فعالیت دستگاههای اجرایی خللی در خدمات عمومی و زندگی مردم به وجود نیاید.
گرچه برخی از این محدودیتها در وضعیت ویژه کشور ناگزیر است، اما توقف فرایندها و موکول کردن آنها به زمان نامتعین، تبعات دامنهداری را ایجاد خواهد کرد که خود مسائل دیگری را پدید میآورد. مضاف بر اینکه این بلاتکلیفی و وابسته شدن زندگی به پایان جنگ، مفهومی جز انفعال و فشار اجتماعی به تصمیمگیران برای پایان جنگ به هر قیمت نخواهد داشت.
اما اینک ضرورت بزرگتری اقتضا میکند که این تعویقها تا حد امکان و با رعایت مصالح مردم کاهش یابد تا زندگی طبیعی جریان خود را از دست ندهد. چون پیروزی در جنگ وجودی در گرو اثبات تابآوری ملت است که جز با جریان زندگی، چه در بیم و امید آتشبس و چه در بحبوحه جنگ محقق نمیشود. نزدیک نیمقرن محاصره اقتصادی و تحریمها هم همین را میگوید که مهمترین هدف دشمن، تعطیلی چرخه زندگی مردم و امورات کشور است که میتواند سبب بلاتکلیفی مردم شود و به کاهش تابآوری و نارضایتی جامعه بینجامد.
زنده نگه داشتن جریان زندگی حتی در سختترین شرایط است که نشان از استحکام ساختار سیاسی و اجتماعی دارد و مقاومت ملی را در برابر دشمن تقویت خواهد کرد. همین سازگاری با شرایط ویژه است که نسلها و تمدنها را از خطر انقراض میرهاند و البته نیازمند ابتکار عمل و اعتماد به مردمی است که امتحان خود را پس دادهاند. جنگ با همه محدودیتها و مصائبی که دارد، قابل تحمل است؛ بهشرط آنکه زندگی جریان داشته باشد.
۲۳۳۰۲
دیدگاهتان را بنویسید