یادداشت مهمان- مهدی خداجویان: ۴۳ سال بعد از نوزدهم بهمن تاریخی سال ۱۳۵۷ و بیعت شگفتیساز نیروی هوایی با امام خمینی رحمتالله علیه گذشته بود که رهبر معظم انقلاب در تجدید همان بیعت فرمود امروز جهاد تبیین یک فریضه قطعی و یک فریضه فوری است. اما امروز که ۴ سال از آن فتوای فریضه قطعی و فوری میگذرد، شاهد جنگ خیابانی نظام استکبار و تفرعن در میانه میدان نظام مقدس جمهوری اسلامی هستیم. فارغ از این که اکنون با قیام جامعه ایمانی در دفاع از حریم قدس جمهوریت و اسلامیت ایرانمان کمر فتنه شکسته، چشمها بهسوی ساختارهای امنیتی و انتظامی و نظامی دوختهشده است. گاه تنها به همین بسنده شده که قدر شناسانه خدمات و زحمات و البته رشادتها و شهادتهایشان دیده شود و گاه غیرمنصفانه انگشت اتهام به سمتشان اشاره میرود که چرا؟
واقعاً چرا؟ چرا وقتی فیلم دستگیرشدگان نوجوان و جوان اغتشاشات را میبینیم با چهرههایی مواجه میشویم که نه ما را میشناسند و نه حتی دشمنانمان را. نه میدانند حاج قاسم سلیمانی کیست و نه میدانند این فتنه از دامن خبیث کدام شیرناپاکخوردهای زبانه کشیده که آتشش به جان و مال مردمان این ملک رسیده است. با جنگ ترکیبی و شناختی و همهجانبه دشمن کاری ندارم. با بمباران تبلیغی و ترویجی دجالهای آخرالزمانی هم. مزدوران و اجیرشدگان اجنبی فارسیزبان جای خود. از جاسوسان و فتنه سازان منافق هم که جز خیانت برنمیآید. سؤالم اما از تمام خودیهاست. خودمان. مایی که دل در گرو جمهوری اسلامی ایران داریم و چشم به سخن نایب امام زمان علیهالسلام دوختهایم و سر در مقابل پرچم توحیدی ایران خم فرود آوردهایم. واقعاً چرا؟
این روزها که همه روی به سوی نهادهای امنیتی داریم، بد نیست سر به گریبان خویش هم فروبریم و ببینیم چه کردهایم؟ بد نیست کمی موضوع امنیت را رها کنیم و به موضوعهای دیگر هم توجه کنیم که دنیا، دنیای توجه است. چقدر توجهمان جلب امر فوری و قطعی ولی بوده است که فرمود باید نظام و داشتههایش را برای همگان تعریف کرد؟ حواسمان هست که این جوان و نوجوان آلوده اغتشاش و فتنه که نه هیچ از حق میدانند و نه از باطل؛ در حیاط مدرسه و کوچهها و خیابانهای اطراف مساجد و حسینیهها و مراکز فرهنگی و آموزشی و کنار اردوهای جهادی و تربیتی و دستههای عزاداری و جشنهای اعیاد ما بزرگشدهاند؟ و واقعاً چرا؟
تنها ۵ ماه از زمانی که رهبر حکیم انقلاب اتحاد تمام آحاد جامعه ایمانی ایران را اتحاد مقدس نامید میگذرد و امروز بیشازپیش حکمت این پیر فرزانه آشکار است که این روزها و شبهایی که بر ما گذشت چونان روزها و ماهها و سالهای دوران پرافتخار دفاع مقدس، اتحاد؛ رمز پیروزی جبهه حق است. دقت کردیم و توجه داشتیم که مانند همیشه واژهگزینی رهبرمان بینظیر است؟ «دفاع مقدس»، «اتحاد مقدس». آیا زمان آن نرسیده است که توجهمان به اشارههای مؤمنانه ولیفقیهمان بیشتر شود؟ ندیدیم ریزشها و رویشهای انقلابمان را؟ وقت آن نشده که جبهه حق بهتمامی پای در میدان عمل بگذارد و ترک فعل اصحاب حق رها شود و میدان بروز و ظهور این جبهه آشکار شود؟ تشر پدرانهاش را نشنیدیم که همین چند روز پیش در روز مبعث فرمود ایمانمان ابوذرانه نیست و عمل و کار و دلمان را باید درست کنیم؟ أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا یَکُونُوا کَالَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَیْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَکَثِیرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ.
امروز میدان عمل و جهاد باز است. میدان تکلیف هم. امروز را باید به انقلاب اسلامی دیگری تبدیل کرد. روز خروش جامعه ایمانی برای تشکیل جبهه حق. برای حضور. برای تبیین داشتهها. لابد در این میانه هستند کسانی که دغدغه دارند تا بچههایمان را از دام و دامنه اغفال نجات دهند. هستند کسانی که وظیفه خودشان را در یارگیری برای لشکر آخرالزمانی سیدالشهدایی میدانند. هستند کسانی که خواب از چشمانشان ربودهشده و نمیتوانند آرام بگیرند که چرا دختران و پسرانمان را از میان محیط امن جامعهمان دزدیدهاند؟ نگراناند که نکند برای امنیت دینی و فرهنگی و اجتماعی جامعه کم گذاشتهاند! ترسیدهاند که چرا مساجدمان سنگرهایمان نیست؟ چرا فرزند این جامعه زیر علم حضرت سیدالاحرار علیهالسلام را امنترین جای جهان ندانست و آتش به دنیا و آخرت خودش انداخت؟ چرا و چرا و چراهایی که پاسخش را ما باید بدهیم نه نیروهای جانبرکف امنیتی و انتظامی و نظامی. راستی! چند نفرمان در میدان عمل جهاد تبیین جانبرکفیم؟ یادمان نرود؛ دهه فجر نزدیک است.
***
بیانات در دیدار فرماندهان و کارکنان نیروی هوایی و پدافند هوایی ارتش
۱۹ بهمن ۱۴۰۰
حرف آخر من این است که دشمنان ما، جبهه دشمن -چون دشمن یک جبهه است؛ یک جبهه عظیم است- امروز دست زده به یک تهاجم ترکیبی؛ تهاجم دشمن یک تهاجم ترکیبی است؛ یعنی جنبه اقتصادی در آن هست، جنبه سیاسی در آن هست، جنبه امنیتی در آن هست، جنبه رسانهای در آن هست، جنبه دیپلماسی در آن هست -از همه جهت یک حمله ترکیبی دستهجمعی را شروع کردهاند- ما هم در مقابل بایستی حرکتمان حرکت ترکیبی باشد؛ از همه جهت بایستی تلاش کنیم. البته دفاع باید بکنیم اما همیشه در موضع دفاعی نمیتوانیم بمانیم؛ این را باید توجه داشت. اینکه من میگویم باید دفاع کنیم، خب دفاع یک کار لازم است اما همیشه نمیشود در موضع دفاعی ماند؛ دشمن تهاجم میکند، ما هم باید تهاجم داشته باشیم؛ در زمینههای مختلف؛ هم در زمینههای رسانهای، هم در زمینههای اقتصادی، هم در زمینههای امنیتی. اهل فکر در این زمینهها مسئولاند؛ کسانی که اهل فکرند، اهل کار و اقداماند، بخصوص مسئولان، در هرکدام از این عرصهها که میتوانند بایستی تلاش کنند.
فعال فرهنگی
دیدگاهتان را بنویسید