نقشه فراتر از چند ردیف عدد و رقم، تصویری از یک زیاندهی در یک واحد پتروشیمی کشور را نشان میدهد. در حالی که مدیریت پتروشیمی فناوران دم از لیاقت برای کسب عنوان «سفیر اقتصاد ایران» میزند، واقعیتهای ترازنامه مالی، روایت دیگری دارند؛ روایتی از کاهش سود و جهش هزینهها.
۱. کالبدشکافی یک سقوط:
ریزش ۹۷ درصدی سود عملیاتی و افت ۸۵ درصدی سود خالص (EPS) به معنای آن است که عملاً چیزی از بازدهی این بنگاه باقی نمانده است. وقتی سود عملیاتی یک مجموعه پتروشیمی تقریباً به صفر میل میکند، یعنی موتور مولد ثروت در آن خاموش شده است. این بحران در کنار کاهش ۵۳ درصدی سود ناخالص، نشان میدهد که شرکت حتی در فعالیت اصلی خود نیز با بنبست مواجه شده است.
۲. هزینههایی که افسار گسیختهاند:
چطور میتوان از موفقیت حرف زد وقتی بهای تمامشده تولید ۷۱ درصد جهش داشته است؟ نکته تاملبرانگیزتر، رشد ۱۶ درصدی هزینههای بالاسری در بهای انرژی است. این یعنی علاوه بر تورم عمومی، ناکارآمدی داخلی نیز هزینههای پنهانی را به پیکره شرکت تزریق کرده است.
۳. بنبست ارزی و مدیریتی:
رشد عجیب ۱۲۳ درصدی نرخ تسعیر ارز در سایر مصارف، نشاندهنده لرزان بودن پاهای شرکت در مبادلات ارزی است. همانطور که دکتر تیمور رحمانی تأکید میکند، وقتی دولت در تنگنای مالی باشد، فشار را بر نرخ انرژی و خوراک بنگاهها دوچندان میکند؛ اما آمار فناوران نشان میدهد که این شرکت پیش از فشارهای بودجهای سال آتی، در برابر هزینههای داخلی خود نیز زانو زده است.
مدیران فناوران باید پاسخ دهند که با کدام متر و معیار، ریزش ۹۷ درصدی سود را با «لیاقت سفیر اقتصاد بودن» همتراز میبینند؟ این ارقام، هشدار قرمزی است برای سهامداران و سیاستگذاران؛ چرا که وقتی شرکتی نتواند هزینههای تولید خود را مدیریت کند، در تلاطمهای بودجهای سال ۱۴۰۵، نخستین قربانیِ تنگنای مالی دولت خواهد بود. آمارها دروغ نمیگویند؛ فناوران امروز نه یک سفیر، بلکه تصویری از ناترازی و مدیریتِ هزینهساز در صنعت پتروشیمی است.
دیدگاهتان را بنویسید